ölümde öyleymiş... beni ölüm acısı ile üz yüzze tanıştıran el sıkıştıran ilk dedem oldu.. hemde doğum günümde... tabutta yatan canım dedem... etrafında sessiz sessiz ağlayan herkez canımdan... ne kötü bir acıydı.. 76 yaşında birden yıktı onu kanser ve 3 ay içinde vefat eti :( annem hastanelerde kaldı rahat ettirmek için son günlerinde...
ölüm diye birşey varmış meyer dedik.. bütün aile yıkıldık.. hayatımda ilk defa başın saolsun dedi insanlar ne garip ne acı bir is insanın karnının üstüne oturan ağır bir taşın ağrısı sanki :/
dedem cocukla cocuk olurdu yawru kedileri kutularda besler büyütürtü cok merhameliydi bana arkadaş gibiydi erkek arkadaşlarımı bile anlatırdım... keşke bastonla gezen artık bunamaya başlamış sakaları uzamış çok ihtiyarlamış bi adam olana kadar yaşasaydı... :/ ama herkeze biçilmiş bir ömür var kimi kısa kimi uzun cok şükürki dedem hasta yatagında uykuda sessizce dualarla vefat ettii
ALLAH NURLAR İÇİNDE YATIRSIN SENİ DEDEM 1 AY OLDU HALA İNANAMIYORUM...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder